కీర్తనలోని భావం:

• పల్లవి:
  అన్నమయ్య అడుగుతున్న ప్రశ్న – “ఏ సుఖం నిజమైనది?”
  మనం అనుభవించే చాలా సుఖాలు మాటలలో మాత్రమే ఉంటాయి, నటనలో మాత్రమే ఉంటాయి.
  అంటే, అవి నిజమైన ఆనందం కాదు.
• చరణం 1:
  దురితముల మధ్యలో ఉన్న సుఖం, శరీర సంబంధమైన సుఖం, పనిలేని ఆశలతో వచ్చే సుఖం – ఇవన్నీ తాత్కాలికం.
  ముందు వెనుక చూసినప్పుడు అవి అసలు సుఖం కాదని తెలుస్తుంది.
• చరణం 2:
  నిందలకు లోనైన సుఖం, లంచం ద్వారా వచ్చిన సుఖం, పరుల మీద ఆధారపడే సుఖం – ఇవన్నీ అవమానకరమైనవి.
  పందిలా బ్రతికే సుఖం అసలు సుఖం కాదు.
• చరణం 3:
  ధైర్యం కోల్పోయే సుఖం, మతిమరుపు కలిగించే సుఖం – ఇవన్నీ నశించిపోతాయి.
  నిజమైన సుఖం ఏమిటంటే, పతివేంకటేశుని కృప పొందిన సుఖం.
  మిగతావన్నీ నాటకమే.

సారాంశం:
అన్నమయ్య ఈ కీర్తనలో భౌతిక సుఖాల తాత్కాలికతను, ఆధ్యాత్మిక సుఖం యొక్క శాశ్వతతను స్పష్టంగా చూపించారు.
వెంకటేశుని కృపే నిజమైన సుఖం.

ఈ కీర్తన సంప్రదాయ తెలుగు భక్తి సాహిత్యానికి ప్రతీక. ఇది కాంభోజి రాగంలో, ఆది తాళంలో ఉండి కర్ణాటక సంగీతానికి అనుగుణంగా ఉంటుంది. భక్తి ప్రధానమైన భావాన్ని కలిగిస్తూ, భౌతిక సుఖాలపై విమర్శ చేసి ఆధ్యాత్మిక సుఖానికి ప్రాధాన్యం ఇస్తుంది. అన్నమయ్య రచన కావడంతో స్వచ్ఛమైన తెలుగు పదాలు సులభంగా అర్థమయ్యేలా ఉన్నాయి. కాంభోజి రాగం గంభీరతను, భక్తి భావాన్ని వ్యక్తపరచడానికి అనువైనది. ఆది తాళం సులభంగా పాడగలిగే తాళం, అలాగే విలంబిత గతి భావాన్ని స్పష్టంగా వ్యక్తం చేస్తుంది. పదాల ఉచ్చారణ స్పష్టంగా ఉండాలి, ఎందుకంటే భావం లోతైనది. కాంభోజి రాగానికి తగిన గమకాలు అవసరం, అలాగే కీర్తనలో సర్గం సూచనలు ఉన్నాయి. దీర్ఘ స్వరాల కోసం చంద్రబిందు గుర్తులు ఉపయోగించబడ్డాయి. మొత్తం కీర్తన భక్తి భావాన్ని కలిగించి, పతివేంకటేశుని కృపే నిజమైన సుఖమని స్పష్టంగా తెలియజేస్తుంది.