పాట వివరణ

ఈ పాటలో మనిషి శరీరాన్ని పువ్వుతో పోల్చి, దాని తాత్కాలికతను గుర్తుచేస్తూ జీవన సత్యాన్ని తెలియజేస్తుంది. పల్లవి భాగంలో “పూచిన యీ దేహము పువ్వుగాని పిందెగాని” అనే భావం ద్వారా శరీర సౌందర్యం క్షణికమని, అది ఎప్పటికీ నిలవదని సూచిస్తుంది. చరణాలలో పూర్వకర్మ, సంసార బంధాలు, జనన మరణ చక్రం వంటి తాత్విక అంశాలను ప్రస్తావిస్తూ, భగవంతుని శరణు పొందడమే శాశ్వత సుఖమని స్పష్టం చేస్తుంది. మొత్తం పాటలో కరుణ రసము ప్రధానంగా వ్యక్తమై, భక్తి భావనతో కూడిన లోతైన ఆత్మవిమర్శ కనిపిస్తుంది.

రాగం ఎంపిక

ఈ కృతికి ఆహిరి రాగంను ఎంచుకోవడం వెనుక ముఖ్యమైన కారణం దాని అంతరంగ గంభీరత మరియు కరుణ రసాన్ని ప్రతిబింబించే స్వభావం. ఆహిరి రాగం స్వరాలు (S R₁ S G₃ M₁ P D₁ N₂ S) మృదువైన గమకాలు, నిదానమైన ప్రవాహం కలిగి ఉండటం వల్ల భక్తి, త్యాగం, ఆత్మవిమర్శ వంటి భావాలను అత్యంత ప్రభావవంతంగా వ్యక్తపరుస్తాయి. ఈ పాటలోని తాత్వికత, జీవన నశ్వరతపై దృష్టి పెట్టే భావాలు ఆహిరి రాగం యొక్క లోతైన, మృదువైన స్వరరచనతో సమన్వయంగా ఉంటాయి.

కంపోజిషన్

కంపోజిషన్‌లో **ఆది తాళం (2-కలై)**ను ఉపయోగించడం వల్ల నిదానమైన లయలో భావప్రకటనకు విస్తృత స్థలం లభిస్తుంది. పల్లవిని ప్రారంభంలో రెండుసార్లు పునరావృతం చేయడం, ప్రతి చరణం తర్వాత తిరిగి పల్లవిని చేర్చడం ద్వారా కృతికి ఒక సమగ్రత మరియు శ్రావ్యత వస్తుంది. సర్గం భాగాలను పల్లవి తర్వాత మరియు రెండవ చరణం తర్వాత చేర్చడం వల్ల రాగ స్వరూపం మరింత స్పష్టమవుతుంది. చివర్లో కొర్వైతో ముగించడం శ్రోతకు ఒక సంపూర్ణతను అందిస్తుంది. గమకాలు—కంపిత, నొక్కు, జారు—స్వరాల మధ్య సున్నితమైన భావప్రకటనకు సహకరిస్తాయి. మొత్తం నిర్మాణం నిదానమైన, ధ్యానాత్మక వాతావరణాన్ని కలిగిస్తూ భక్తి భావనను గాఢంగా వ్యక్తపరుస్తుంది.